ไคร้ย้อย

ไคร้ย้อย

Elaeocarpus grandiflorus J.E. Smith

วงศ์ Elaeocarpaceae

ไม้ต้น สูงได้ประมาณ 30 ม. หูใบหลุดล่วงง่าย ใบเดี่ยวเรียงเวียนสลับ รูปไข่กลับหรือรูปใบหอก ยาว 7-19 ซม. ปลายใบแหลม โคนใบรูปลิ่ม ขอบใบจักฟันเลื่อย แผ่นใบด้านล่างมีขนสั้นนุ่มหรือเกือบเกลี้ยง เส้นแขนงใบมี 6-9 คู่ ด้านล่างมักมีต่อมใบ ก้านใบยาว 0.5-4 ซม. ดอกออกเป็นช่อตามซอกใบ ยาว 6-10 ซม. ก้านดอกย่อยยาวประมาณ 2.5 ซม. กลีบเลี้ยงและกลีบดอกมีจำนวนอย่างละ 5 กลีบ กลีบเลี้ยงรูปใบหอก ยาว 1-1.5 ซม. ผิวเกือบเกลี้ยงทั้งสองด้าน กลีบดอกรูปไข่ ยาวประมาณ 1.5 ซม. ผิวมีขนกระจายทั้งสองด้าน มีริ้วขนที่โคนกลีบด้านใน 2 ริ้ว ยาวประมาณ 0.6 ซม. ปลายกลีบจักเป็นครุย ยาวประมาณ 0.3 ซม. เกสรเพศผู้รูปแถบ มี 25-60 อัน ติดบนจานฐานดอก ยาวประมาณ 1 ซม. ปลายอับเรณูเป็นรยางค์แข็ง จานฐานดอกหยักเป็นพู 10 ไม่ชัดเจน รังไข่มี 2 ช่อง รูปไข่ มีขนสั้นหนาแน่น ก้านเกสรเพศเมียรูปลิ่มแคบ มีขน ยอดเกสรแหลม ผลแบบมีเมล็ดเดียวแข็ง (stone) รูปรี ยาว 3-4 ซม. ปลายและโคนแหลม ก้านผลยาว 2-6 ซม. ไคร้ย้อยมีเขตการกระจายพันธุ์กว้าง พบตั้งแต่อินเดีย พม่า ภูมิภาคอินโดจีน คาบสมุทรมลายู และสุมาตรา ในไทยพบทุกภาค ขึ้นตามริมน้ำในป่าดิบแล้งและป่าดิบชื้น ระดับความสูงจนถึงประมาณ 800 เมตร

หมายเหตุ ไคร้ย้อย เป็นชื่อที่ใช้เรียกในจังหวัดเชียงใหม่

ชื่ออื่น กาบพร้าว (นราธิวาส); สารภีน้ำ (เชียงใหม่); จิก, ดอกปีใหม่ (กาญจนบุรี); แต้วน้ำ (บุรีรัมย์); ปูมปา (เลย); คล้ายสองหู, ผีหน่าย (สุราษฎร์ธานี); มุ่นน้ำ (เพชรบูรณ์); อะโน (ปัตตานี)

http://www.dnp.go.th/botany/Web_Dict/detail.aspx?words=ไคร้ย้อย&typeword=group